Прозорците шкрипат

Под ноктите на студот.

Ѕидовите се обливаат

Со ладна пот.

Подот е среќен,

Некој му плисна вода.

Вратите треперат

Во морници од вресоци.

Предметите бегајќи

Паѓаат во парампарче.

Само подот е среќен,

Сака да ги прегрне сите.

Зло танцува преку телата на тие невини луѓе.

Праќа во прогон се што е среќа.

Злото убива невидливи нешта,

Претворајќи лица во маски на ужас.

Само проклетиот под е среќен.

Сите ќе се впиеме во него.

Се молев Новите

Да се навистина нови

Не првороденчињата на Долните

Ниту посмртчињата на Мирот.

Се молев Царството

Да дојде веќе еднаш!

Да ги зачне што поскоро Оние

Од кои одново ќе изникне.

Се молев секоја ноќ

Пред заспивање

И сонев нови утра

Утра во кои се немам разбудено.

Смислата остана во џебот

на старата ташна,

онаа која и ја дадов на циганката

заедно со ланскиот капут…

Можеби затоа сеуште ги обиколува семафорите,

а јас овде  немам причина да излезам од дома…

Еднаш една будала

Ми се довери како

Некој умен човек ја тешел

Дека сум и мавнала шлаканица

Само за да имам за што да пишувам.

Сега јасно ли ти е од каде

Толку многу отпечатоци од раце

на огледалото?

Вашата сопруга

Ќе биде исклучително несреќна жена

Господине.

.

Вие имате чекорено на сите бини

И Ве поздравува секоја трета плочка

Од плоштадите на сите убави градови!

Вашите дни се виорат во оро

Кое никогаш не гази ист круг два пати.

.

Вие немате време за лилави мисли

Ни за ноќи натопени во домашно вино.

Вие немате време ни за себеси

Оти светот цел е Ваш

И Вие сте светот!

.

Можеби Вашите гради ќе се истрошат

Од допирите на сите жени кои ви се надеваат

А лицето ќе ви се испразни

Од сите погледи кои жедно го пијат.

.

Затоа не ми приоѓајте, Ве молам

И не ме гледајте во очи

Оти во вашите зелени зеници

Ги пишува имињата на моите идни деца.

.

Затоа Ве молам навраќајте кај мене

Само во мислите, Господине.

И не чудете се кога ви велам дека знам

Оти Вашата сопруга

Ќе биде исклучително несреќна жена.

Ладно е.

Ноктите на нозете

Сами се грицкаат

Што од студ,

Што од мака.

.

Маглата е дебела волна

Непослушна за ниедно вретено.

Не е веќе шеќерна,

Како кога нуркавме низ неа заедно.

.

Јорганите се студени,

Ќебињата непослушни,

Јамболиите оќелавени,

Таванот – премногу висок.

.

Небото не е покривка.

Небото е начин на живот.

кога ќе кликнам да си ги прочитам коментарите од претходниот пост, кој бај д веј го има на насловна, ми се отвара страна на која пишува

Кога се будам наутро

Сè е росно.

Тоа ноќите ја отплакувале

Сопствената тегобност.

Мачорот ме има преболено,

Реагира на мојот глас

Само како на повик за храна.

Дедо Мраз не го сфатил сериозно

Моето новогодишно писмо.

Стопалата ми се налутени

Штрајкуваат со вечен студ.

Часовниците се топат

На рацете на сите убави мажи.

Некој нема време за мене,

Некој се нема себе за мене,

Некој едноставно

одамна ги одминал моите години…

има ли начин да се врати изгледот кој го имав на старата платформа?

ако некој знае нека каже.

поздрав, ви посакувам сè најубаво во новата година!

среќни празници, и многу дружба на ноата платформа.

ваша Мачка!

Што дека сум сама
Кога што и да направам
Не можам да ја зафатам
Сета површина на креветот.

Што дека си далеку
Кога до овде не допира
Жарот во твојот поглед
Ни жегата од твојот глас.

Кога сме заедно,
Што дека сме близу
Кога само нашите грбови
Се натпреваруваат
Во немо зјапање меѓу себе…